از زماني که ستون طنز من از روزنامه به ضميمه منتقل شده، مطالب را با دو روز فاصله مي نويسم يعني مطلبي را که بر فرض شما دوشنبه مي خوانيد من شنبه بايد نوشته باشم، بر همين مدار و از همين قرار، مطلبي را که شما هشتم دي، سه شنبه مي خوانيد من در يکشنبه عصر مي نويسم، در عصر عاشورا.
وقتي آدم در عصر عاشورا مطلب مي نويسد ديگر کار از قورمه سبزي يا سبزي پلو گذشته. کار از آموزش دادن يا ندادن آشپزي گذشته. وقتي آدم در عصر عاشورا مطلب مي نويسد کار از شوخي گذشته. اگر هم ستون طنز هنوز نفس مي کشد معنايش اين است که کارم از گريه گذشته ست بدان مي خندم.
عصر عاشورا هنگامه غريبي است. هميشه هنگامه غريبي بوده. کشته هاي ستم بر زمين افتاده و نهضت حسيني که رنگ خون گرفته، آبياري شده با خون، به راه ادامه مي دهد، پرتوان تر اما غم زده شهدايي که رفته اند. اين داستان عصر عاشوراست که وقتي برادران حسين رفته اند خواهران زينب پيام آوران اين حرکت آشتي ناپذير با يزيد و ستم شده اند.
وقتي در عصر عاشورا مطلب مي نويسي، بحث خون و جنون است. بحث پيکرهاي فتاده در ميدان، بحث حق که جان مي دهد اما زنده تر از باطل فاتح است. وقتي در عصر عاشورا مطلب مي نويسي چه فرقي مي کند غذا چه غذايي است. چه غذايي را آموزش مي دهي يا نمي دهي. وقتي مطلبت در عصر عاشورا نوشته مي شود، فرياد، سخن مي گويد تو فقط آن را رونويسي مي کني، همين.
در چنين ساعاتي و چنين لحظاتي دستم به پختن سبزي پلو يا هر غذاي کهنه و تازه ديگري نمي رود.
وقتي در عصر عاشورا پاي همين ستون آشپزي مي ايستي ديگر غذا نمي پزي فرياد را و داد را دوره مي کني. هنگامه غريبي دارد عصر عاشورا، هميشه داشته.
حالا به مخاطبي فکر مي کنم که اين ستون را مي خواند و به مخاطباني که تا چند روز پيش اين ستون را مي خواندند. گاهي در چنين احوالاتي که مي نويسي، مخصوصاً وقتي در چنين هنگامي باشد دلت هوايي مي شود به قلم سوگند ياد کني که «نون و القلم و ما يسطرون».
نه، ديگر، لااقل امروز حالا بحث مطايبه نيست. امروز و اينجا تجديد پيماني است در عصر عاشورا با مخاطبي که تو را مي خواند و تو را مي خوانده حتماً در چند روز پيش.
من به همين اسباب و آلات آشپزي روزانه تکيه مي زنم و مطبخ مکتوبم را آن گونه که شرافت حکم مي کند، در اين عصر عاشورا، زنده نگه مي دارم. اين حداقل کاري است که بايد کرد. وقتي در عصر عاشورا چيزي مي نويسي به ياد مي آوري که خيلي کارها بايد کرد؛ کارهايي که مخاطبانت مي کنند يا آن مخاطباني که مي کردند اين کارها را در روزهاي پيش، در عصرهاي پيش تر، پيش از عصر عاشورا.
|